‘Dankzij Divergent blijf ik wel in mijn vakgebied werken’

Johan zit in zijn laatste jaar dierengeneeskunde wanneer hij met een zware klap onder een tram terechtkomt. Zijn leven hangt maandenlang aan een zijden draadje. Hij herstelt, maar een deel van zijn geheugen en concentratievermogen komt niet meer terug. Een toekomst als dierenarts zit er niet meer in. Vandaag werkt Johan als proefdierverzorger in het animalarium van het UZ. “Dankzij Divergent blijf ik toch actief in mijn vakgebied.”

Elke dag om 6u
Hij is graag gezien door de vele vrouwen in zijn team. “Zonder Johan zou het hier compleet vierkant draaien, we kunnen echt niet zonder hem.” De collega’s zijn genereus met hun complimenten. Johan zorgt vooral voor propere kooien en voldoende gesteriliseerd water. De vrolijke ochtendmens begint elke dag om 6u en werkt onverstoorbaar door tot 16u. “Op vrijdag is het kalmer, dan neem ik mijn overuren op en stop ik om 12u.”

Reukzin verloren
Dat proefdieren niet altijd even fris ruiken, merkt Johan niet. Door het ongeval is hij zijn reukzin verloren. Hij voelt ook nauwelijks nog temperatuurschommelingen, wat gevaarlijk kan zijn bij extreme hitte of kou. Johan is extra waakzaam en draagt continu handschoenen zodat hij zich niet pijnigt aan warme machines of diepgevroren waren. “Ik leef nu al bijna 30 jaar zonder die zintuigen, ik weet intussen wel waar ik op moet letten.”

Fietsongeval
Het is op 24 februari 1989 dat het leven van Johan een onverwachte wending nam. Door een grote vrachtwagen ziet hij een tram niet aankomen. Hij knalt er met zijn fiets frontaal op. “Ik ben nog in leven dankzij de decaan van onze faculteit, professor De Backer. Ze wilden me naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis brengen, maar hij drong er bij de ambulanciers op aan om meteen naar het UZ te rijden. Hij had direct door hoe ernstig het was. In het UZ kreeg ik de gespecialiseerde hulp die ik nodig had. Ik lag tot eind juli in coma, maar ik was gered.”

Studies stopzetten
De revalidatie is zwaar. Johan is 3 jaar van zijn geheugen kwijt en dus ook de helft van zijn hogere studies. “De steun vanuit de faculteit was hartverwarmend. Tal van professors en assistenten hebben tijd vrijgemaakt om mij extra privélessen te geven. Een deel van de opgedane kennis kwam terug, maar het was niet genoeg. Ik was ook fysiek enorm verzwakt, het zou niet meer lukken om een paard in bedwang te houden of een koe te onderzoeken.”

Actief in de sector
Met spijt in het hart bergt Johan zijn droom op. Hij gaat een tijdje aan de slag als nachtwaker in een bejaardentehuis, maar zijn passie ligt natuurlijk elders. Bij Divergent helpen ze hem aan zijn eerste job, in een medisch veterinair labo. Wanneer dat bedrijf na enkele jaren de boeken moet dichtdoen, klopt hij opnieuw aan bij Divergent. Samen vinden ze de job in het animalarium van het UZ. “Ik ben nu 53 jaar, ik hoop dat ik hier tot aan mijn pensioen kan blijven. En anders ga ik gewoon nog eens terug naar Divergent.”