‘Zonder job was ik een zielige mens geworden’

Hij straalt nog steeds als hij over zijn oude job praat. Meer dan 23 jaar werkte Kurt voor Bekaert in Aalter. Bij de laatste reorganisatie stond zijn naam op de lijst. Een goede technieker vindt gemakkelijk ander werk, maar niet als hij met chronische pijn kampt.

Kurt laat zich begeleiden door Divergent en komt bij de UGent terecht. Eerst in de Plantentuin, daarna op het departement Fysica en Sterrenkunde. Intussen werkt hij al bijna 2 jaar als technicus voor het VIB (Vlaams Instituut voor Biotechnologie) van de UGent. “Het enthousiasme van mijn jobcoach werkte aanstekelijk. Hij belde rond voor mij, regelde stages en sollicitatiegesprekken, bracht de papieren in de orde en liet de moed nooit zakken. Het was goed om er niet alleen voor te staan.”

Syndroom van Sudeck
In 2003 maakte Kurt een kleine misstap, die nog altijd een grote impact heeft op zijn leven. Tijdens een spelletje met zijn zoon, mist hij een trede en breekt hij zijn hiel. De sportieve technieker moet 7 weken in het gips. Daarna begint hij vol goede moed aan de revalidatie, maar hij boekt geen vooruitgang. De oefeningen van de kinesist kan hij niet uitvoeren, de pijn wordt elke dag zwaarder. Er wordt aan de alarmbel getrokken: hier klopt iets niet. Ze ontdekken het syndroom van Sudeck, een zeldzame aandoening waarbij het bot ontkalkt, week wordt en afsterft. Kurt krijgt een jaar lang zware kalkinjecties. “Mijn been werd gered, maar ik zal nooit meer helemaal de oude zijn.”

Nieuwe functie
Kurt is op dat moment 35 jaar, één van de beste techniekers bij Bekaert, een enthousiaste en geliefde collega. Zijn diensthoofd creëert speciaal voor hem een nieuwe functie: Kurt mag parttime terugkeren als controleur van de productie. De eerste maanden gaat hij door een ware hel. “De pijn was niet te harden, maar ook psychologisch had ik het zwaar. Ik wilde mijn oude job terug. Het leek alsof die pijn mijn hele leven zou overnemen. Elke dag voelde aan als een gevecht.”

80 procent
Na een jaar werkt Kurt terug als technicus bij Bekaert. Hij draait voor 80 procent mee in zijn oude ploegensysteem. De pijn blijft, maar hij is trots op zichzelf. “Was ik toen verslagen in mijn zetel blijven zitten, dan kwam ik er nu al niet meer uit.” Kurt slaagt er nog 10 jaar in om zijn geliefde job uit te voeren. “Qua productie moest ik niet onderdoen voor mijn collega’s. Ik was ook nooit een dag ziek, zo zit ik nu eenmaal niet in elkaar.”

Ontslagronde
Maar dan komt de grote ontslagronde van 2012. Bij Bekaert Aalter worden nog maar eens 500 jobs geschrapt. Eind jaren 80 waren ze nog met 1500 werknemers, uiteindelijk mogen er maar 100 blijven. Ook Kurt moet vertrekken. “Na de teleurstelling volgde ook wel de opluchting. Mijn lijf was op. Al die jaren dat ik was blijven doorgaan met chronische pijn, het was goed om even op adem te kunnen komen.”

Plantrekker
Kurt krijgt hulp van een outplacementbureau, maar zwijgt over zijn chronische pijn. Ook de VDAB weet van niets. “Ik  ben een plantrekker. Het liefst los ik alles op in mijn eentje, zonder de hulp van anderen. Ik wist wat ik moest zoeken: een job met voldoende beweging, dat helpt tegen de pijn. Als ik te lang moet stilstaan of stilzitten, dan haal ik het eind van de dag niet.”

Trajectbegeleiding
Kurt mag in een productiebedrijf beginnen als lijnverantwoordelijke, maar na 1 werkdag moet hij al stoppen. Hij beseft dat het geen zin heeft om over zijn aandoening te zwijgen. Maar de boodschap schrikt toekomstige werkgevers af. Het is moeilijk om terug aan de bak te komen. “Maar ik wou mij niet volledig laten afschrijven. De VDAB verwees me door naar Divergent, waar ik een traject mocht volgen.”

Plantentuin
Bij Divergent volgt Kurt een opleiding van 3 maanden, waarin hij wordt uitgedaagd om nieuwe vaardigheden en talenten te ontdekken. Daarna gaat hij samen met de 6 andere cursisten op stage in de Plantentuin van de UGent. “Al die prachtige bloemen en planten, dat was volledig mijn ding. Ik leefde er weer helemaal op.” Daarna volgt al snel een contract van 3 maanden op het departement Fysica en Sterrenkunde van de UGent. “Opnieuw een fantastische ervaring. Ik werd niet alleen gevraagd om technische oplossingen te bedenken, maar ik mocht ook al eens toezicht houden op de studenten tijdens een examen. Ze waren begripvol, maar toch ook tevreden over mijn werk. Dat was voor mij een hele geruststelling.”

Technicus voor UGent
Met 2 goede referenties binnen UGent besluiten Kurt en zijn jobcoach om een spontane sollicitatiebrief te sturen naar alle departementen van de UGent. Met succes, 2 maand later mag Kurt beginnen bij de UGent op de technische dienst van het VIB. “Het is enorm verrassend en gevarieerd werk. Het ene moment help ik een onderzoeker om lampen af te regelen voor een plantenonderzoek, en andere momenten sta ik in voor het vullen van stikstofvaten. Ik geniet van de technische uitdagingen en de internationale sfeer op het VIB. Er gaat nog altijd geen uur voorbij zonder pijn, maar ik probeer het maximum te halen uit elke dag.”