‘Mission impossible’ lukte toch: Michiel werd begeleider op een zorgboerderij

Een leuke job vinden die een mooi evenwicht biedt tussen werk en privé en die je kunt uitoefenen in de buitenlucht. Het leek een mission impossible, maar met een duwtje in de rug van arbeidsconsulente Debbie vond Michiel toch zijn droomjob: begeleider op de Gooikenshoeve.

Een pittoreske hoeve met groen-witte luikjes midden in het groen, waar schapen en paarden vredig grazen. Het enige geluid dat de stilte verstoort, is het gekwetter van de vogels. De Gooikenshoeve is een van die zeldzame idyllische plekken in Vlaanderen waar je vanzelf tot rust komt. De ideale omgeving voor kwetsbare jongeren die in deze prikkelarme omgeving even tot zichzelf kunnen komen tijdens een time-out.

‘Het mooie van de Gooikenshoeve is dat iedereen hier voor elkaar zorgt’, zegt Michiel Dombrecht, die hier sinds vorig jaar werkt als begeleider. ‘Vaak zien we de jongeren helemaal openbloeien op de boerderij, ondanks hun heftige problematiek. De eerste dagen zijn ze nog wat schuchter en timide, maar na een paar dagen beginnen ze spontaan te vertellen over hun situatie.’

Vertrouwensrelatie

‘Zelf vertel ik ook dingen over mezelf’, gaat Michiel voort. ‘Door mijn verleden weet ik wat het is om een laag zelfbeeld te hebben, om ervan overtuigd te zijn dat je leven niets voorstelt. De jongeren voelen aan dat ik hen begrijp. Ik weet wat ze doormaken.’

‘We staan niet boven de jongeren, maar op gelijke voet. Alleen als het niet anders kan, grijpen we in. Op die manier ontstaat een vertrouwensband, veel meer dan een relatie patiënt-zorgverlener. Dat maakt de job ook zo mooi.’

Lokroep van het geld

Dat Michiel begeleider op een zorgboerderij zou worden, lag niet meteen voor de hand. Michiel: ‘Op school heb ik Tuinbouw gevolgd. Na mijn studie kon ik aan de slag in Het Leen als medewerker bosonderhoud. Dat leek me een fijne job. Toch ben ik kraanbestuurder bij Arcelor Mittal geworden. Het loon lag veel hoger.’

‘Ook mijn broer, die net als ik Tuinbouw studeerde, koos voor een functie die een mooi salaris opleverde. Hij ging aan de slag bij een producent van bakkersgist en combineerde dat met een bijberoep als loonwerker. Daardoor kon hij een kast van een huis bouwen. Helaas heeft mijn broer huidkanker gekregen en in 2013 is hij – op 32-jarige leeftijd – gestorven. Ironisch genoeg net op het moment dat zijn huis klaar was.’

Depressie

‘Na de dood van mijn broer ben ik in een zware depressie terechtgekomen. Dat eerste jaar heb ik letterlijk niets gedaan. Met de hulp van een therapeut ben ik beetje bij beetje uit het dal geklommen. Maar ik wist nog altijd niet wat ik met mijn leven wou aanvangen.’

‘Wat ik wel wist: ik wou een leuke job met een goede balans tussen privé- en professioneel leven, en ik wou in de buitenlucht werken. Op zijn sterfbed had mijn broer me op het hart gedrukt een job te zoeken die ik graag doe. Zelf had hij te veel tijd besteed aan geld verdienen in plaats van aan zijn gezin, vond hij. Dat heeft me heel erg aan het denken gezet.’

Ervaring opdoen

‘Hoe ik mijn droomjob moest vinden, daar had ik weinig zicht op. Ook bij de VDAB wisten ze niet goed raad met mij. Ze stuurden me daarom door naar Divergent. Met mijn arbeidsconsulente Debbie heb ik veel gepraat over wat ik wel en niet wou doen. Intussen had ik ook gesolliciteerd als begeleider op zorgboerderij de Kruiskenshoeve. Een vacature waar mijn moeder mij op had gewezen.’

‘Die sollicitatie was goed verlopen: ik ben als tweede uit meer dan 30 kandidaten gekomen. Debbie stelde voor om een ervaringsstage te lopen op een andere zorgboerderij. Zo ben ik op de Gooikenshoeve terechtgekomen. Die stage viel ontzettend mee; in december krijg ik mijn vaste contract. Ik had nooit durven te hopen dat ik hier zou kunnen blijven.’

‘Hier werken voelt voor mij soms bijna aan als een hobby. De job heeft ook bijgedragen aan mijn persoonlijke ontwikkeling. Waar ik vroeger behoorlijk introvert was, durf ik mij nu veel meer te uiten. Dat moet ook wel, als je een band wilt opbouwen met de jongeren. Ik hoop hier nog heel lang te kunnen werken.’

Zesde zintuig

‘Toen Debbie voorstelde om Michiel hier een stage te laten lopen, twijfelde ik niet lang’, vertelt Luc De Backer van de Gooikenshoeve. ‘Ik kende Michiel nog van zijn sollicitatie op de Kruiskenshoeve: ik zat toen in het selectiecomité. Uiteindelijk is er iemand anders aangenomen, maar Michiel was me wel bijgebleven. Wat de inschatting van mensen betreft, heb ik altijd heel erg vertrouwd op mijn intuïtie.’

‘Ook bij Michiel heeft mijn intuïtie me niet in de steek gelaten. Hij bezit misschien niet het juiste diploma, maar daar hecht ik niet zo veel belang aan. Michiel is heel empathisch en kan zich goed aanpassen aan de drie categorieën gasten die we hier ontvangen: jongeren uit de Bijzondere Jeugdzorg, mensen met psychische problemen en mensen met een verstandelijke beperking.’

Liefde op het eerste gezicht

‘Zelf kom ik ook uit een heel andere sector. Het grootste deel van mijn carrière heb ik gewerkt als directeur informatica en businessconsultant voor Lotus Bakeries. Heel drukke jobs. Na een opdracht van een paar maanden in Zuid-Korea heb ik een pauze ingelast. In die periode ben ik als vrijwilliger aan de slag gegaan, onder andere voor Teleonthaal. Zo leerde ik om te gaan met moeilijke situaties, en ik volgde ook heel wat opleidingen. Maar vooral: het werd mij duidelijk dat je geen therapeut hoeft te zijn om iets te beteken voor anderen.’

‘Ik was helemaal niet van plan om zelf een project op te starten. Tot ik op een dag wat zat te scrollen op Facebook en er een foto voorbijkwam van een idyllische hoeve die te koop stond. Ook al had ik helemaal geen koopintentie, ik wou toch een kijkje gaan nemen. Het was liefde op het eerste gezicht. Daar en toen kreeg ik de ingeving om van de hoeve een zorgboerderij van te maken.’

Meedenken

‘We financieren dit project voornamelijk zelf. De Gooikenshoeve krijgt geen structurele steun van de overheid. Vandaar dat de stage van Michiel heel welkom was. In het begin wist ik niet of we Michiel zouden kunnen houden. Maar intussen is het duidelijk dat er naast mijn zoon Charles en ikzelf nog een derde vaste werknemer nodig is op de boerderij. En we zijn heel tevreden over Michiel. We willen hem echt niet kwijt.’

‘Divergent heeft ons nog op een andere manier geholpen. Tijdens de opvolggesprekken over Michiel had ik het met Debbie ook over allerlei praktische zaken in verband met de boerderij. Met als gevolg dat er nu een klusjesman stage bij ons loopt, en een communicatiespecialiste zal ons helpen onze social media uit te bouwen. Dat is het mooie van Divergent: ze denken er echt met je mee!’

een duwtje in de rug van arbeidsconsulente Debbie

‘Toen Michiel bij ons terechtkwam, had hij nog geen welomlijnd jobdoelwit voor ogen dat perfect bij hem paste. Bij de VDAB dachten ze aan een job in de IT, omdat hij veel afweet van computers. Maar tijdens onze gesprekken bleek dat hij daar niet echt warm voor liep. Hij wou liever werken in de buitenlucht.’

‘Waar hij wel met passie over sprak, was de vacature waar hij even voordien voor had gesolliciteerd: begeleider op een zorgboerderij. De kans leek me klein dat hij daar een vast contract voor in de wacht zou kunnen slepen. Hij had niet de juiste opleiding, en er waren ook heel weinig vacatures op zorgboerderijen. Maar Michiel was vastberaden. Omdat we bij Divergent altijd vertrekken vanuit de wens van de cliënt, heb ik het een kans gegeven.’

‘Michiel had bovendien een paar inactieve jaren achter de rug. Het leek me dus een goed idee om langzaam aan weer structuur op te bouwen via een ervaringsstage. Die stage heeft hij op de Gooikenshoeve gelopen. Al snel bleek dat de job van zorgbegeleider hem op het lijf geschreven was. Dankzij zijn doorzettingsvermogen, en met een duwtje in de rug van Debbie, voert Michiel nu zijn droomjob uit.’